Jasper 52 – bange mensen

20140513Simek(NB: Dit is een testblog!)

Jasper houdt erg van treinreizen en hij ligt ook graag in een auto. Hij kan zich eraan overgeven, gaat liggen en een beetje soezelen. Het station is andere koek. Dan blijft hij dicht bij me en kijkt steeds achterom. Vanwaar al die mensen? Waarom deze drukte? Soms is er geen trap en dan til ik hem de roltrap op. Vindt-ie ook best. Zaterdagavond reisde ik naar Rotterdam met de Intercity Direct, dat is eigenlijk de Fyra, maar die bestaat niet meer. Het was dat hele weekend de enige trein die stopte op Rotterdam Centraal, vanwege ‘geplande werkzaamheden’. Op Schiphol werd het erg druk op het ruime balkon. Veel mensen, een schreeuwkind, koffers, onrust. Hij is dan veel relaxter dan ik. Een meisje wilde gaan zitten op de klapstoel naast me. “Ik would like to sit down there,” zei ze. Ga je gang, zei ik. “I’m afraid of dogs,” zei ze. Jasper stond voor me, ik had hem vast aan de riem. Overal om ons heen benen en schoenen en koffers. Hij kon geen kant op. Hij doet niets, zei ik. Toch wilde ze er zitten. Ik keek haar aan. Vroeg toen aan het meisje dat een stoeltje verderop zat of zij naast me wilde komen zitten, dan kon dat buitenlandse meisje op haar plek gaan zitten. Ze stond al half op, het buitenlandse meisje vertrok.
Tijdens de lezing knauwde Jasper zijn tuigje half op zonder dat ik dat doorhad. Niemand van de lezingbezoekers wees me erop. Na afloop ging hij languit op het kleed in de lobby liggen, temidden van zeer opgewonden Tsjechische meisjes die Martin Šimek hadden horen spreken, wat ik wel kon begrijpen. Ik dronk een glas witte wijn, knabbelde wat nootjes weg en zoende Margriet de Moor. Het was druistig weer, maar toch waren we op tijd op het allermooiste station van Nederland om de trein te halen.
Op de terugweg was het niet druk. Jasper lag op de grond, wederom op het balkon, ik ga met hem altijd op een balkon zitten. Er kwam een jongen het balkon op. Hij bleef staan. “Ik wil er langs,” zei hij. “Ga gerust je gang,” zei ik. Hij keek me aan. Jasper lag niet in de weg, hij kon er gewoon langs. Ik trok aan de lijn, maar dat vindt Jasper nooit fijn, dan gooit hij zijn kont tegen de krib. Ik keek de jongen weer aan, hij bleef stokstijf staan. Toen pakte ik de hond zelf en schoof hem tien centimeter mijn kant op. De jongen glipte erlangs. “Dank u wel,” zei hij. “Het is goed, Jasper,” zei ik. “Ga maar weer liggen.” Ik gaf hem een Leckerchen.
Daarna bekeken we samen het slot van de puntentelling, op de BBC, waar Graham Norton commentaar gaf. Conchita Wurst begon er steeds meer als een afgelikte boterham uit te zien, de glamour en de kracht werden suikerspinachtig. En toen won ze. Daarna konden we naar bed. Dat was lekker.

Geplaatst in Overige | 1 reactie